Ayrılığın en zor kısmı.
Ayrılıklar her zaman zordur. Dönem dönem aklımıza anıları getirir. Hangi tarafta olursanız olun ya da gerçekte kimin hatalı olduğu önemli değil, ayrılık acı vericidir.
Sevgiliniz iyi ya da bencil olsa bile acı vericidir. Mutsuz olduğun durumlarda kalbin sürekli acır. Sevgilinizin eylemleri çileden çıkarıcı, küçümseyici ya da küçük düşürücü olsa bile.
Ayrılmak kolay bir karar değildir: ilişkiyi bitiren kişi olsanız bile, çünkü güçsüz ve önemsiz olduğunuz yorucu bir duygu ile karşı karşıya gelirsiniz.
Ve ne de iyileşme süreci kolaydır. Bunun yerine, genellikle tüm en zor kısmı iyileşmektir, çünkü inanılmaz acı verici bir şeydir ayrılığı kabullenmek. Ayrılık kendinize, geçen zamanınıza ve daha bir çok şeye yetersiz olduğunuzu aklınıza getirir . Seni istemeleri için yeterince değerli olmadığını ve seninle birlikte olmak isteyecek kadar değerli olmadığını aklına getirebilir.
Bu her gün uyanmak için inanılmaz zor bir düşüncedir, ve işlemek ve üzerinden çalışmak çok zordur.
Ve iyi niyetlerine rağmen, arkadaşlarınız ve aileniz tarafından “sen inanılmazsın” ve “haklıydın” kelimelerini duymak yetersiz kalacak. Derinlerde bir yerde, her şeyin sona erdiğinin ya da nasıl sona erdiğini, sizin hatanız olmadığını biliyor olsanız bile, ayrılık sizi her zaman rahatsız edecek.
Arkadaşlarınız ve aileniz destek çıksa bile her şeyin normal olmadığını düşünmediğin dakika geçmeyecek.
İlişkinin sona ermiş olması sadece başka birinin seni istemediğinin kanıtıdır. Bu, başka bir insanın yanında durup mutsuz olmandan mutlu olduğunun ve artık seninle yeterince ilgilenmediklerinin kanıtıdır.
Ve bu düşünceyle yüzleşmek ayrılığın en zor kısmı olabilir.
