Endişemden dolayı her şeyi kişisel algılıyorum.
Bir arkadaşımın mesajımı yanıtlaması biraz uzun sürerse, varsayımlarda bulunmaya başlarım. Benimle konuşmak istemediğini. Onu rahatsız ettiğimi. Beni bilerek görmezden geldiğini. Benden hoşlanmadığını. Benden nefret ettiğini düşünürüm.
İlk mesajı da göndermekten korkuyorum çünkü reddedilme ihtimalim var. Birinin mesajımı görüp cevap vermemeye karar verdiğini bilmek midemi bulandırıyor. Kendimi görünmez hissettiriyor.
Beş dakika da bir cevap alsam bile, detaylara çok fazla bakıyorum. Metin kısa ya da sesli mesaj bıkkınlık hissiyatı veriyor mu, o zaman ben onların zamanını çalıyormuşum gibi düşünüyorum, onların sadece kibar olmak için bana cevap verdiğini düşünüyorum. En başta mesajı göndermemem gerektiğini düşünerek kendimi kandıracağım.
Biriyle ne kadar zamandır arkadaş olduğum önemli değil. Sevildiğime dair sürekli güvenceye ihtiyacım var. Aksi takdirde, en kötü senaryoya atlarım. Onları üzecek bir şey yaptığımı varsayıyorum.
Endişem her durumu aşırı analiz etmemi sağlıyor. Birinin hafta sonu takılmaması önemli değil çünkü geç saatlere kadar çalışmak zorundalar. Mazeretlerine inanmayacağım. Yalan söylediklerini ve gizlice beni görmek istemediklerine kendimi inandıracağım.
Endişem bana dünyanın bana karşı olduğunu hissettiriyor. Kötü bir şey olursa, benim yüzümden olacak. Bu kadar garip an yaşadığımda, kendimi defalarca utandırdığım zaman iyimser olmak zor oluyor.
Sosyal durumlarda ne diyeceğimi hiç bilmem. Ya çok sessizim ya da çok gürültülüyüm. Normal bir insan gibi nasıl görüneceğimi bilmiyorum. Kendimi kalabalığa nasıl sığdıracağımı bilmiyorum.
Yıllardır tanıdığım aile üyeleriyle konuşma yapmak benim için çok zor, süpermarkette önümde ki yabancılarla bir yana, herkesin benden nefret ettiğini varsayıyorum. Sanırım hepsi arkamdan bana gülüyor.
Bu yüzden iş çıkmaya gelince bu kadar sorun çıkarıyorum. Asla karşılık vermiyorum, çünkü insanların sadece iyi davrandığını varsayıyorum. İlgilendiği açık olsa bile, umudumu yükseltmeyeceğim. Uzun sürmeyeceğine kendimi inandıracağım. En kısa sürede onlar gerçek beni görmek isteyecekler, onların etrafında bir değere sahip değilim.
Endişem öz saygımdan şüphe etmemi sağlıyor, bu da etrafımdaki herkesten şüphe etmeye yol açıyor. Biri bana iltifat ettiğinde, onlara inanmam. Biri bana beni sevdiğini söylediğinde, onlara inanmam. Bunun nasıl doğru olabileceğini göremiyorum. Benim gibi biriyle neden bir şey yapmak istediklerini anlamıyorum.
Endişemden dolayı değerimi görmek için mücadele ediyorum. Sadece milyonlarca kusur görüyorum.
