Senin yokluğundan başka özleyecek bir şey olmadığını öğreniyorum. Seni uzaktan sevmek zorundayım çünkü asla benim olman gerekmiyordu. Seni özlemenin sebeplerini öğrenmek seni geri istediğim anlamına gelmez. Her ne kadar benim kalbim sende olsa da, daha iyi bir şey için gitmek zorundaydın. Seni kaybetmek bir kez olsun kendimi seçmeyi öğrenmemi sağladı; bu almak ama karşılığında bir şey vermemekti.
Gitmene izin verdim çünkü seni olması gerekenden daha çok severek kendimi terk ettim. Kendime olan sevgimi unutmuştum. Gitmene izin verdim çünkü seni sevmek şifreli bir döngü gibiydi; Bana seni daha derinden sevmenin kalmanı sağlayacağına dair boş bir illüzyon verdin ama kalmak hiçbir zaman bir seçenek olmadı.
Çok uzun bir süre, her zaman seni kaybetmenin kendimi kaybetmek anlamına geleceğini düşündüm ve sana korkudan her zaman sarıldım. Beni tamamlayabileceğine, bir bütün olarak sonsuz olabileceğimize inanmak ne kadar safçaydı. Bazen hiç tanışmasaydık ne olacağını merak ediyorum. Belki de kendim yerine senin içine koca bir evren yerleştirmezdim.
Hayatıma bir kasırga gibi girdin, beni siperlere attın ve zayıf bıraktın. Şiddetli dalgalarda boğulduğumda beni güvende tutacak kişinin sen olduğunu düşündüğüm için ne kadar aptal olduğumu hatırlıyorum. Aşkımızı güçlendirmek için kendimi ayakta tutmaya çalıştığım için ne kadar aptal olduğumu hatırlıyorum. Bizim için savaşmaya çalışırken akıntında adını haykırmaya çalışırken ne kadar aptalca bir şey yaptığımı hatırlıyorum. Beni kurtaracağını düşündüğüm için ne kadar aptal olduğumu hatırlıyorum. Bir zamanlar sahip olduğumuz aşkı onarabileceğimizi düşünmek ne kadar aptalca olduğunu hatırlıyorum.
