Sıcaklık düştüğünde ve günler kısaldığında, bütün iyi düşünceler yavaşça süzülür.
Derin bir nefes alıyorum ve soğuk hava kokusunun tadını çıkarmaya çalışıyorum. Güzel, berrak havanın gözeneklerime sızması ve her tarafımı sarması. Güzel bir şey.
Deniyorum, ama kendime yardım edememem, üzülüyorum.
Sıcaklık düştüğünde, yoğun bir yalnızlık çöker. Rahatsız edici, insanlarla çevrili olmama rağmen yine de yalnızmışım gibi hissediyorum. Her zaman yalnız hissediyorum. Kaybettiğim herkesin yüzü gözümün önünde bir slayt gösterisi gibi oynuyor. Bunların hepsi, tüm umut işaretlerini engelliyor.
Kaybettiğim şeyi hatırlatmak, aldığım her şeyi unutmamı sağlıyor.
Çok fazla yeni insanla tanıştım ve çok fazla arkadaş edindim, ama kış rüzgarları beni eve bıraktığında onları unutuyorum. Bu unutkanlık beni güvensizlikle dolduruyor. Bu güvensizlik belime, mideme ve ikna olduğum diğer tüm yerlere sıkışıyor, duyulmamış bir oranda büyüyor.
Kışın, evler gibi inşa edilmiş kazaklarla birlikte, vücudumun izin verilenden daha fazla yer kapladığına inanıyorum. Bir odaya girdiğimde, benim için yeterli alan olduğundan emin olmak için kontrol ederim; cildim ve kemiklerim, gerisi, her yerde yanımda taşıdığım duygusal kargaşa ile birlikte.
Çantamı kontrol etmeliyim gibi hissediyorum. TSA tarafından taşınacak terminalde kalması gerektiğini hissediyorum.
